LJMV

Lies Jo Vandenhende

Categorie: Spoken

Zwijg

zeg dat je ijskoud bent
dat wijn je niet dansen doet dat alles alles mag en niets niets moet
dat ik het niet voor je ben dat jij er niet voor me bent
dat alles niets was, de eenzaamheid went en dat gesprekken
met anderen even waardevol zijn
dat wij geen vissen rupsen leeuwen wolven maar kakkerlakken zijn
dat wij geen vissen rupsen leeuwen wolven maar zwakke harten zijn
dat we alle films al hebben uitgekeken en jij niet langer kickt op al mijn gebreken

zeg dat je ijskoud bent
dat ik middelmatig ben en dat het vuur gedoofd jij nu verloofd of het te bewolkt voor vuurwerk is dat je tegenwoordig weet waar je uurwerk is, dat je nooit nog wakker naast mij dat je liever zelf ontbijt bereidt, de koffie overal hetzelfde lijkt en jij nooit meer uit die tas drinkt
­zeg dat je ijskoud bent
dat ik je graag mag zien op de poef en later mag betalen, alleen verder leef in verhalen je verder nooit wakker schrikt in het midden van de nacht dat mijn naam niet door je hoofd spookt, dat je tegenwoordig niet veel meer rookt de wereld je niet aan mij doet denken dat we tijdens orale seks nooit meer wijn morsen op het parket

zeg dat je ijskoud bent
dat je alleen belt omdat het regent, dat het binnen regent, zeg dat het binnen mee zit dat buiten je niet meer bang maakt dat je plots oh zo dapper dat je de moed vond zonder mij, dat het nu echt moet zonder mij
vergeet wat ik voor je was vergeet dat ik er voor je was vergeet die nacht in het bos op het terras
zeg dat je ijskoud bent
vertel me dat je niet langer verlangt naar later en samen zeg dat je je hart op je mouw draagt en wijs naar mijn ijsberg op diezelfde plaats
zeg dat je ijskoud bent
vergeet wat ik voor je was vergeet dat ik er voor je was vergeet die nacht in het bos op het terras

Advertenties

Vreemdgaan

Mag ik de eerstvolgende keer
dat je uit de bocht vliegt
en vrijend met de stilte in de struiken belandt
Mag ik dan kijken?

Echo

Ik ben getrouwd met de stilte, maar dit is mijn buitenechtelijk vertoog. Buiken omhoog. Zo drijven vissen stroomafwaarts wanneer ongeschoold. Klim in hoge bomen en krijg klappen van de windmolen zijn loof. Gevallen vruchten in steriele dwaling. Verdwaald door een halfbakken opvoeding, een afstandsbediening en een schermenverzameling. Verzameld en als een genummerd schaap gehoed – steevast geschoren voor de wol terug groeit. Groeiend wantrouwen trouwens – en nix ontmanteld door de mantel der liefde, al valt er veel te bedekken. Bedekte kooien van vogels die hun eigen liederen niet mogen bekken.

Dus denk, gepluimde praatjesmaker. Denk. Zijn die gedachten echt de uwe? Of is het een aimabele politieker zijn gal dat je komt spuwen? Haal je de mosterd uit kasten die je liever zonder pit zien? Wij? Generatiegenoten, maar van een andere lichting. Verre van op zoek, ik dicht consistent in een andere richting. Dus sta me toe om even te teven en wees meteen eerlijk: Wanneer werd papegaaien de rode draad doorheen u leven? Gedachtegang rehabilitatie. Trap al dat blauw op straat eens tegen je eigen schenen. Hln.be… maar wanneer heb je voor het laatst iets gelezen?

Ongerept

De ochtend delen valt zoveel intiemer als de nacht.
Alles aan die eerste tellen is bijna akelig ongekunsteld. Mijn haar ligt ongehoorzaam, een kussen drukt sporen tegen je slapen. Het daglicht brutaal. Ik ben wakker voor de wekker, omdat ik gordijnen blijf ontkennen
alsof er niets valt of staat met verbergen

Ben ik vandaag deel van je ochtendroutine.
We kijken op tegen andere verplichtingen met dezelfde tegenzin, en de zoveelste voorziene kater. Er is de afwas van gisteren die gadeslaat hoe je uiterst geconcentreerd een naderende lepel cornflakes bestudeert, terwijl ik afkeurend de achterkant van de doos ontleed. Een restje tandpasta rust waar afgelopen nacht een onweerstaanbare glimlach zat. Nog voor de eerste tas koffie laat je de tweede koud worden.

Naast bed liggen schoenen. Maar jij staat nog even
op één been, in een tevergeefse poging om je in sneakers te wringen en voor de tram te spurten, zonder eerst de veters en het einde te ontknopen. Je verliest onomstotelijk voorbereid het evenwicht
alsof je hier al eerder was

Deel van je ochtendroutine
gehaast gehinkel.
Je vloekt meer dan luid. Mijn lippen lezen ‘stil’, en dat de buren nog slapen.
Jij stopt,
me dan een kussen toe.
‘Aan jou de eer ze wakker te maken.’
Gespeeld protest, maar net niet overtuigend genoeg.

Handenvol

Wat grijpt je naar de keel
als ik je haar al vast heb?

Generatiekloof

Noem ons niet lui, wel actie selectief. Steeds ondernemend wanneer het ons iets oplevert, maar nooit enkel omdat het zo hoort. Hoor. Onze muziek staat te luid. Ons hoofd beukt blauw in de wolken en onze dromen zijn schreeuwerig. We maken rechtsomkeer op plaatsen waar de weg te smal is omdat cruise-control leven ons hersendood maakt. We zijn soms lichtjaren onderweg van vandaag naar eermorgen, zonder elkaar halfweg te groeten. Laat ons niet langer naar loze betekenissen in deze dove conversaties gissen. Laat de tijd voor ons tolken. Geef ons meer dan valse verantwoordelijkheid. Geef ons de ruimte om gezicht eerst en zonder oefenwieltjes tegen de stoeprand te smakken. Maar help ons recht en pluk de steentjes uit de huid van onze knieën. Keer op keer. Help ons op zoek te gaan naar wie. En wanneer we weten wie, vraag dan niet meteen naar wat. Wanneer we onszelf voor de vijfde keer opnieuw uitvinden, wees dan geen wekker. Kom het licht uitdoen als we indommelen.

Haal het bitter uit je mond, en stop iets anders in je woorden. Probeer de levensvreugd die danst op het puntje van onze tong nog niet helemaal uit te te doven. Laat onze eeltloze vingertoppen nog even nagenieten van deze pas vervallen zoetigheid. Luister. Geloof. Begrijp. Praat niet over spijt. We zijn nog niet klaar om te luisteren, maar herinner ons op tijd.

PS. En stop aub met Farmville requests te sturen. Very uncool. Danku