Alles is cyclisch

door LJMV

‘Nog even, dacht ik toen
zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien
daarna niets meer’

We drinken en eten om te vergeten wat we willen, om te vergeten wat we willen vergeten. De dag daarna weten we weer, waarom, we praten over vetpercentages, niet dat van ons, onze baas, collega’s, colleges, dat er niets op teevee is, dat er te veel op teevee is maar niets verklappen, niet verklappen wat er gebeurt in de volgende aflevering.

Een meisje dat vooral vrouw is zei onlangs: om te schrijven heb je levenskapitaal nodig. Dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden. Binnen deze mentale muren, wil ik van gevallen herfstbladeren een collage maken: alles is er al, rijpt, isoleert zichzelf en dwarrelt neer, vergaat tot humus, eindigt in een gedicht. Dient tot niets anders dan te voeden wat nog moet groeien.

Kan je woorden hebben, vraagt het meisje nu. Ik wil het leven ondertitelen, zij kijkt alsof daar geen tijd voor is in onze live-uitzending. Als ik woorden zou worden, welke zouden het zijn. Alledaags, middelmatig, repetitief, vastgeniet.

Oktober en november zijn gemaakt om binnen te zitten, waarna de feestdagen waar we onszelf dwingen om opnieuw van mensen te houden. In de lente keren we binnenstebuiten, en daarna, begint alles. Dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden, en daarna, begint alles. Begint alles weer opnieuw

Advertenties