Alles is cyclisch

door LJMV

‘Nog even, dacht ik toen
zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien
daarna niets meer’

We drinken en eten om te vergeten wat we willen
om te vergeten wat we willen vergeten
de dag daarna weten we weer
waarom, we praten over vetpercentages, niet dat van ons, onze baas, collega’s, colleges, dat er niets op teevee is, dat er veel op Netflix is maar niets verklappen, niet verklappen wat er gebeurt in de volgende aflevering.
Wat zijn we als mens verleerd wanneer het hoogtepunt van de week zich op een scherm manifesteert?

Een meisje dat vooral vrouw is zei onlangs:
om poëzie te schrijven heb je levenskapitaal nodig
dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden
en als het dan toch moet, binnen deze mentale muren
wil ik van gevallen herfstbladeren een collage maken:
alles is er al, rijpt, isoleert zichzelf en dwarrelt neer
vergaat tot humus, eindigt in een gedicht
dient tot niets anders dan te voeden wat nog moet groeien

Kan je woorden hebben, vraagt het meisje nu
Ik wil het leven ondertitelen maar zij kijkt
alsof daar geen tijd voor is in onze live-uitzending
Als ik woorden zou worden, welke zouden het zijn
alledaags, middelmatig, repetitief, vastgeniet

Oktober en november zijn gemaakt om binnen te zitten
waarna de feestdagen waar we onszelf dwingen om opnieuw van mensen te houden
In de lente keren we binnenstebuiten
en daarna, begint alles
en begint alles weer opnieuw
dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden
en daarna, begint alles
en begint alles weer opnieuw

Advertenties