Interieurarchitectuur

door LJMV

Met vage herinneringen aan Franse chanson en dit stokbrood, doen alsof ik in Parijs op een tram zit. Niet ergens in een stad waar constant wegen middendoor. Alsof er een stippellijn op getekend staat.
Knip hier’
en dan de puzzel leggen.

Met de tram reizen is een voorrecht. Eender wat doen terwijl je stil staat, en niemand die boetes uitdeelt, tenzij je voeten op de zitjes rusten. Een voorrecht. Met oortjes in best draagbaar ook.
Muziek heelt wonden
en krabt aan hun korstjes.

De rit confronteert me, met alles dat ik niet wou worden toen ik klein was.
Norse snorremans, tramchauffeur extraordinaire, automatische deur.
Met al het moois dat ik nooit zal zijn.
Aziatische schone, naaldhakkoningin, boekentas met kind,
kokette pareldame, moeder van vier, Golden retriever.

Vorige week zat ik op een terras naast een jongen met heel goed haar. We zaten in een bocht waar om de twaalf minuten een tram voorbij raast. Hij wees me er op hoe verloren passagiers lijken, en elk volgend voertuig gevuld met bestemmingsloze blikken bevestigde zijn stelling.

Verzonken in gedachten op de tram vergeet ik het ook wel eens, waarheen. Maar misschien mag ik vergeten. Misschien is op een terrasje zitten de haag snoeien, zodat de buren goed praten. En op de tram zitten binnenwerk,
interieurarchitectuur
korstjes groeien.

Advertenties