Marktonderzoek

door LJMV

Processed with VSCO with hb2 preset

Ik dwing mezelf te kijken tot het went. Het is zaterdag. Ik sta in een supermarkt, op stormloopdag. Wat mensen mee naar huis tjokken blijft me verbazen, maar het kan me weinig schelen. Eén ding staat vast: als ze komen gaan ze ook weer weg. Iedereen die hier binnenwandelt stapt dezelfde dag weer buiten. De meesten doen dat hetzelfde uur nog. Dat maakt het eenvoudiger voor mij.

Wat beweegt zo snel dat je het niet kan zien? De sensor van de automatische schuifdeur levert zwaar werk. Hoe meer bezoekers, hoe vaker de deur opent. Hoe meer bezoekers, hoe vaker de deur sluit.

Vandaag blijft een meisje van een jaar of vijf nieuwsgierig staan vlak voor ze in het verlengde van moeders’ ganzenpas de winkel verlaat. Met veel trots draagt ze twee blonde dotjes, die als zomerse bollen vanille-ijs bijna van haar hoofd afglijden. Heel even heb ik het idee dat ze begrijpt wat ik daar sta te doen. Ze kijkt van de deur naar mij. Weer naar de deur. Het led-lampje boven de ingang licht rood op.

Er zit een nauwelijks merkbare vertraging op de sensor die de informatie naar het mechanisme van de deur moet doorsturen. Iemand in volle pas moet daarom altijd even inhouden vlak voor het buitengaan. Dat gebeurt zo’n 833 keer per dag. Het verveelt nooit. Wat beweegt zo traag dat je het niet kan zien? Dat specifieke moment dat klanten gedwongen hun pas moet inhouden is net lang genoeg om hen in mij op te nemen.

Ik onderzoek hoe mensen weggaan. Hoe mensen weggaan in hun dagelijkse activiteiten. Van hun dagelijkse activiteiten. Naar andere dagelijkse activiteiten. Ik onderzoek wie treuzelt voor hij gaat. Wie nadenkt bij het weggaan. Wie zich bijna bedenkt. Waarom. Ik onderzoek wie bijna tegen de glazen deur botst terwijl hij nog even de perkamentrol-lange rekening nakijkt, alsof iemand anders al die spullen in de kar. Ik kijk toe hoe hun achterhoofden bollen. Hoe hun welvaartskuiten opspannen. Hoe hun ruggen hollen, dan weer krommen. Ik onderzoek hoe voeten ploffen. Hoe hun hielen slepen.

We verdelen ons gewicht ongelijk. Zoals we in boodschappentassen vooral de melk onderaan willen zodat de tomaten niet geplet worden maar dan snel alle zware dingen in dezelfde boodschappentas gooien omdat de kassierster de aankopen bijna onmenselijk snel scant en wij niet kunnen volgen. Ik onderzoek hoe de helft van de mensen op de buitenkant van zijn voeten gaat en de andere helft op de binnenkant. Hoe niemand voeten nog gebruikt zoals ze zijn ontworpen. Gaan we nog genoeg en als we gaan waar gaan we heen?

Ik onderzoek hoe mensen weggaan. Als je eenmaal genoeg ruggen en kuiten en achterhoofden hebt gezien, verbaast het je dan nog? Raakt het je dan nog. Wanneer mensen weggaan. Of het went, dat ze weggaan.

Ik houd bij wie nog terugkeert. Wie vergat de eieren? En de melk. Wie vergat de melk? Wie beseft bij het buitengaan dat hij de eieren of de melk vergat maar gaat toch weg. Voor wie is terugkeren erger dan geen eieren of melk in huis hebben? Raakt het je dan nog. Of het je nog raakt. Wanneer ze weggaan. Of het went, dat ze weggaan. Wat beweegt zo snel dat je het niet kan zien? Op welke kant van je voeten ga jij?

Advertenties