LJMV

Lies Jo Vandenhende

Maand: juli, 2016

Geef mij één ochtend

Schermafbeelding 2016-07-30 om 10.47.20

Zeven uur weet niet meer
hoe te klinken zonder gemopper
Geef mij één ochtend
waar de lucht stopt met mijn verdriet te spotten
hoe durf jij nog zo schoon te zijn

Als je nog lang wegblijft verslijt het bed ongelijk
en ook ik blijf onbeslapen
Ik word wakker en streel de kater
mijn scherm licht op, nog steeds staat er
We moeten praten
want potje breken is potje betalen

Ik vouwde duizend kraanvogels in je kamer
verdronk ze in al je flesjes water
maar jij werkte om de rommel heen
Zag je hoe ik naar je keek
of staat dat op de lijst
dingen die ik liever vergeet

Advertenties

we ambiëren

imm012_16A

We bouwen het heden op terugblikken, blijven hangen als weerhaken aan kapstokken met jassen om geleende ruggengraten. Wervelkolom tomtom, wervelwind zonder zon na de regen steekt het tegen. In formatie lepelen we met lange tanden het leven uit. Generatie voorraadkast bracht generatie voor-wat-hoort-wat-gast. We staren alleen nog naar schermen, vergeten de planten water, bewaren de mooie dingen voor later. We horen hartenklop in voorwerpen, douchen te warm wachten dan tot de kou in ons lijf zit. Lachen luider dan we menen, ambiëren, catalogusmodellen van mensen maar vragen ons nooit af waar wij de magie verloren. We staren alleen nog naar schermen, vergeten de planten water
bewaren de mooie dingen voor later

reconstructie

reconstructie.jpgje vraagt me of het went, minder aanwezig te zijn
wat een genot je botten beter door je huid te voelen
ik word steeds dunner, en kamp sinds kort met plaatstekort
minder lijf is minder receptoren
met een gebrek aan vlees om de pijn bestemming te geven
(zit het vast tussen mijn oren)

ik weet niet wie van ons twee harder hoopt
dat ook dat deel van mij verdwijnt
maar wanneer er niets meer van me overblijft
mag jij de sproeten hebben

kan je zien waar er stukken uit mij zijn geknipt
en als ik vaak genoeg dubbelplooi, word ik dan slinger
versieren is een kunst, het maakt de dingen mooier
nu hoor ik bij de gevouwen vrouwen
die zichzelf nooit nog tonen

vandaag verdelen we de twee planeten, jij de tafel ik de zetel
het konijn om de twee weken
ik staar je tandenborstel uit zijn beker
(we weten allebei beter)

eigenlijk zijn we kathedraal, één toren halverwege
er rest ons niets dan het bouwen staken,
verbeelden waar de leegte
wie maakt een beeld van hoe het had geweest en:
worden we ooit af, vergeef me

25 meter

wp-image-1176417308jpg.jpgik schenk mezelf uit over de rand
denk aan dinsdag, toen de schuifdeur het nog deed
vandaag gaat alle aandacht naar de beenbeweging
kikker, schaar, potlood, in de hoop dat jij nog weet

hoeveel vrouwkracht is er nodig
om van dit bad een betegeld doosje zee te maken
met mezelf als zeester, of te klein deksel
waarheen gaan zout en chloor post drogen

de situatie onderzoekt
hoe diep kan iemand exact door de grond zakken?
eens snijden mijn ledematen door zeven lagen aarde
alleen in het water ben ik nog licht
genoeg voor verplaatsing

zes dagen vullen met een twaalfbeurtenkaart
op zoek naar een herkansing op de bodem
verslik ik me in een deciliter of twee van je woorden
trek een laatste baan, kom niet boven