Ljmv

‘Nog even, dacht ik toen, zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien, daarna niets meer’

Maand: juli, 2015

Ondergronds

image
Close your eyes
Give me your hand
darling, do you feel
my heart beating?
Do you understand?

Zestien jaar en twee maanden ben ik wanneer ik het merk. Wanneer ik voor het eerst merk hoe klef de muziek is die door de luidsprekers van de metro tegen de tegels slaat. Tegels die nooit proper lijken hoe vaak ze ook gepoetst worden door brompotten gewapend met industriële boenmachines en vloeistoffen die kinderen niet mogen inslikken.

Mijn lievelingsbloes, een zwarte, hangt over mijn schouders als hing ze aan de wasdraad. Mijn schouders als twee wasknijpers met verroeste vering. Iets snijdt doorheen mijn hoofd en ik twijfel of het aan de tram ligt die er aan komt. Ik heb last van een gebroken hart en ik voel het tot in mijn hoofd. Alsof iemand met zijn nagels langs mijn hersenvlies krast.

Als kind word je overspoeld door waarschuwingen maar nooit is er iemand die de moeite neemt om je voor de juiste dingen te waarschuwen. Wel op de lijst staan: ‘kleine delen kunnen mogelijk ingeslikt worden’ en ‘buiten bereik van kinderen bewaren’. Waarom bestaan er geen stickers om op het hoofd van volwassenen te kleven? ‘Gedachtengang buiten bereik van kinderen bewaren’, ‘Verstikkingsgevaar’ en ‘Kans op verslikken in goede raad’. Grote mensen zijn giftig.

Soms ben ik als metrotegels onder de straatstenen. Ik heb weinig zeep ingeslikt als kind maar ben toch een schoon mens geworden. Ik hou niet van haasten, hang mijn kleren altijd aan de wasdraad omdat ik hou van de tijd die ze nemen. Ik hou van de tijd die ze nemen om het water druppelgewijs los te laten, zonder zich af te vragen of er misschien iemand ongeduldig wacht tot ze droog zijn. Water loslaten. Eb en vloed. Tranen.

Mijn bloes krijgt slaag van de tocht die de tram aankondigt. Het zal weer een tijd duren voor ze dat beetje water loslaat dat net uit mijn enthousiaste traankraantjes vloeide. Eb en vloed. Eb en vloed gedragen zich als vraag en aanbod. Vraag en aanbod bepalen de prijs, zegt die van economie altijd. Ze heeft meer dan vijf Franse stopwoordjes en ik en Sharon turven vaak welk woord ze die les het meest gebruikt. Tant pis. Frans hebben we pas het derde uur.

Verder lig ik in de les steeds te slapen, maar vraag en aanbod bepalen de prijs. Dat zegt die van economie altijd. Wie betaalt er voor de tranen die m’n bloes niet kan vangen? Waterverspilling op micro-schaal. Ik poets nog steeds mijn tanden met de kraan open.

Do you feel my heart beating
Do you understand
Do you feeeeel the same
Or am I only dreeaa-

Vermoedelijk wordt de metro playlist samengesteld door verveelde bewakers die op hun camerabeelden geamuseerd elke dag wel één tienerhart tegen de tegels aan zien kletteren. Grote mensen zijn giftig. Hoeveel kinderen zou ik redden als ik 500 ‘GIFTIG’ stickers laat drukken om volwassenen hun hoofden op te leuken?

Voor mij is het al te laat. Eens de twaalf voorbij hebben ze de helft van je zeeën vol dromen al in de droogkast gestoken. En dan sta je daar met die pruillip voor het raampje van de trommel alsof je in een leeg aquarium de vissen telt.

Advertenties

Cirkels

image

Na hoeveel stoten wordt de ezel met stenen bekogeld? Eindeloos rolt het rad, dus ratten loop uw race. De grazers herkauwen alle weilanden, halen oude gezellen uit de gracht. Alle apen apen alle apen na. Beestenboel op dreef, maar nog altijd niets geleerd.