Als gegoten

door LJMV

image
Heb je jezelf wel eens afgevraagd
waarom niemand ooit afscheid kan nemen
van zijn zwarte leren jas
Ik heb hem lief met piepende longen
die de herinnering aan hun capaciteit verdrongen
Hij heeft mij in zijn binnenzak

Ik ben, nachtblind, een dagkind
de wekker-zetten-om-acht kind
Hij is slechts maar telkens
een vrijdagavond van me verwijderd
Onder een nieuwe maan
plankgas door oranje rijden
Blikken wisselen met passanten
die oversteken zonder kijken
Hij is het lawaai in de koffer
want ‘voor u ga ik over lijken’

Als wij de dagen speelden
was het telkens weer een zondagochtend
Zorgeloos verzonken in de zonde
alles dat we niet mochten
Hij en ik en hoe makkelijk het gaat
als de eerste uren van een dag
waar niets moet en alles mag
Kussen boven mijn koffietas
eens hij je als gegoten zit
is er niemand anders die hem nog past

Advertenties