Konijnensprongen op het hazenpad

door LJMV

image

Als in een doosje met één open zijde, omarmd door het beton van de muren die ons insluiten, staan we. Voor ons is het licht al lang de horizon in gedoken. We zitten onze tijd uit in zenuwachtige nachten, wachtend op het eerste deel van antwoorden. Woorden hadden we altijd al.

“Ik wou dat ik op het zesde woonde.”
– ‘Hè?’
“Vier verdiepen, hoeveel meter is dat?”
– ‘Twaalf? Dertien.’
“Wat zou de zwaartekracht met die val doen?”
-‘Hè?’
“Ik denk er soms aan om te springen. Uit nieuwsgierigheid.”

Ik sta op en vouw mijn handen over de balustrade. In mijn ooghoek zie ik zijn rieten stoel leeglopen. Het vlechtwerk is overal losgekomen. Iemand maakte die dingen met de hand. Ik vond deze op straat. Wat handgemaakt wordt vind je tegenwoordig gedumpt op straat. Vervangen door Zweedse massaproductie.
€ 19.99
Massaproductie in mijn hoofd ook.
Daar plant het donker zich voort als konijnen.

“Ik denk er soms aan om te springen. Uit nieuwsgierigheid. ”
– ‘Doe normaal!’
“Ik hoopte op iets realistischere eisen.”
– ‘Ga zitten.’
“Het is niet zozeer een plan dan wel iets dat door m’n hoofd schiet telkens ik hier sta.”
De stoel opnieuw gevuld.

Soms kijk ik minutenlang over de rand. Ik fantaseer er over mezelf daar uit te schenken. Niets zou nog hetzelfde zijn. En niets zou veranderen.
Niets zou opgelost zijn. Maar niets zou er nog toe doen.

Advertenties