Loslaten kan je leren

door LJMV

wpid-2015-05-04-11.30.23-2.jpg.jpeg

De laatste keer dat je in mijn bed belandde deed ik alsof het de laatste keer was dat je in mijn bed belandde. Ik lag plafond te turen tot de uren uitgerokken op het parket lagen. Heel even de angst, daarna veel meer de Nee. De dit mag niet, dit kan niet zijn. En “Bereid u voor op de pijn.” Ik nam afscheid in mijn hoofd terwijl ik een ontbijt bedacht. Dat ik rillend van de kou, de dons en de donsjes op je rug zag. Dat ik zo zacht mogelijk nadacht om je zuchten niet te overstemmen. Je droomde niet. Ik was bang dat ik wel. Dat je mond streepjes trok bij de hoeken.

Dat ik al dag zei, toen je daar nog lag. Dat je een hele nacht, sliep met die versufte lach. Dat ik deed alsof ik de slaap zocht maar dat zij mijn acteerwerk zag als bedrog. Dat je in je slaap om mijn hand vocht. Dat ik probeerde los te laten, om alvast te oefenen. Dat jij niet liet gaan. Dat al je spieren ontspannen, maar je been over het mijne, loodzwaar. Dat ik je geeneens écht weg wou
maar me gewoon bedacht
dat je ooit
eens wel weg zou.

Advertenties