LJMV

Lies Jo Vandenhende

Maand: mei, 2015

Loslaten kan je leren

wpid-2015-05-04-11.30.23-2.jpg.jpeg

De laatste keer dat je in mijn bed belandde deed ik alsof het de laatste keer was dat je in mijn bed belandde. Ik lag plafond te turen tot de uren uitgerokken op het parket lagen. Heel even de angst, daarna veel meer de Nee. De dit mag niet, dit kan niet zijn. En “Bereid u voor op de pijn.” Ik nam afscheid in mijn hoofd terwijl ik een ontbijt bedacht. Dat ik rillend van de kou, de dons en de donsjes op je rug zag. Dat ik zo zacht mogelijk nadacht om je zuchten niet te overstemmen. Je droomde niet. Ik was bang dat ik wel. Dat je mond streepjes trok bij de hoeken.

Dat ik al dag zei, toen je daar nog lag. Dat je een hele nacht, sliep met die versufte lach. Dat ik deed alsof ik de slaap zocht maar dat zij mijn acteerwerk zag als bedrog. Dat je in je slaap om mijn hand vocht. Dat ik probeerde los te laten, om alvast te oefenen. Dat jij niet liet gaan. Dat al je spieren ontspannen, maar je been over het mijne, loodzwaar. Dat ik je geeneens écht weg wou
maar me gewoon bedacht
dat je ooit
eens wel weg zou.

Advertenties

Dubbelleven

image

Hij hield van haar
reeën-ogen
Hij hield van haar lach en hoe die daar
de hoekjes omplooide.
Hij hield van hoe haar gitzwart haar nooit golfde
Maar viel, als een waterval
Het waterviel.
Al dat donker stroomde loodrecht langs haar ruggengraat
Nachtelijke wervelwind
Hij hield van haar.

Hoe die tengere polsen
zich niet schikken naar haar heupomtrek.
Hoe haar loopje de knik is
waar hij gedeukt ja op zegt.
Hij hield van hoe zeker van haar stuk ze was
Hij hield van hoe iedereen zei wat voor stuk ze was
Zijn vaste plaats in de theaterzaal, en het stuk dat zij bracht.

Maar hij hield ook van de nacht.
Van de nachten zonder haar
met vrouwen wiens haar wel golfde
op een vatbare frequentie.
Om ze te proeven
En al wist hij hoe de dingen zo zonder peper smaakten
het was de afwisseling die hem daar hield
bij al die ongekruide pracht.
In de ban van de twijfel
De verraden ooggetuige.

Hij hield van hoe d’r ene sleutelbeen geprononceerder was
en hoe die ander er maar jaloers bij zat.
Hoe haar bleke huid bijna licht gaf
Alsof zij, het licht was.
Gedoofd
Hoe makkelijk zijn vingers
ook op een ander haar huid
de bloedbaan brak
Donkerblauwe vingerafdrukken achterliet.
Hij, die van de kneuzing nageniet.
Hij hield van haar.

Zou zij hen daar herkennen?
Gebrandmerkt door zijn onrust
Hield hij van hoe ze boekenkasten leeg las.
Van hoe ze obsessief discussieerde
en daar vroegtijdig haar overwinningsblik instudeerde.
Ondoorzichtig
Onvoorzichtig
Liet zij hem zien wie hij was.
Soms was de confrontatie bikkel
bikkelhard.

Hij hield ook van de nacht.
Bij wie hem geen spiegel voorhield kon hij nog kiezen
Bij wie hem geen spiegel voorhield kon hij nog kiezen
wie hij was
De man wiens naam ik
vergat.