Ljmv

‘Nog even, dacht ik toen, zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien, daarna niets meer’

Maand: maart, 2015

Hebben

Vertel mij wie ge zijt,
zonder rijke papa doodgezwegen.
VERTEL MIJ WIE GE ZIJT
zonder het nieuwste paar gestrikte veters.
Zonder HEBBEN
WILLEN
MEER
en altijd, altijd
beter.

Wie ben jij wanneer al die spullen
de schoonheidsfoutjes niet meer verhullen?
Zonder handtas ter waarde van een maandloon
om een bankkaart te bewaren waarvan de rekening in ’t rood?
Wie bent ge daar waar niemand u verstaat?
Daar waar profileerdrang onverschillig wordt onthaald?
Vertel me wie ge zijt, met een wit blad voor u,
in het donker zonder slaap met heel de nacht nog voor u.
Vertel mij wat er uit uw poriën kruipt als ge uw adem inhoudt.
Wie ben je wanneer niemand u ziet?
En welk donker hoekje van uw menselijkheid geeft toe
dat zonder dat masker, niemand u zou zien?

Wij claimen meer merknamen dan goden
Vertel mij, wie is team iPhone?
Team facebook en snapchat,
team I-can’t-stand-to-be-alone.
Wie zijn wij zonder in de handen?
Doen alsof zit ons in de vingers,
maar heb jij ook zonder touchscreen 
jezelf nog in handen?

Advertenties

Traject

Tunnelvisie. Ik stak de straat over zonder de geringste aandacht voor wat me voorbijraasde. Een kwartier te vroeg. Allesbehalve gewoonte. Alsof na een buitensporig veelvoud van vijftien minuten twijfelen die allerlaatste mij wél ontoerekeningsvatbaar zouden verklaren. Na wat leek op een eeuwigheid aan ontweken weken stonden we dan eindelijk stem-aan-stem aan de deur. De koude me bijna vreemd, tot hij vragend mijn naam zei. Ik zocht nog naar mijn stem toen ik knikte. De deur klikte. Open.

Met ingestudeerde intonatie herhaalde ik wat ik dagenlang had geoefend in mijn hoofd, liep toen de gang door en riep. De lift. Mijn wijsvinger schreeuwde op het knopje om de lift. Mezelf daar in de val lokken was broodnodig. Het zou onmogelijk zijn om nog de benen te nemen eens ik de het cijfer van de verdieping had plat geramd. Hoe pijlsnel momenten elkaar opvolgden spotte met mijn vervlogen hoop dat in de lift de tijd even zou stilstaan. Ik dacht daar nog even alles op een rijtje te zetten maar, domino.

Op straat had ik afscheid genomen van het weglopen, maar ik was nog niet toe aan de confrontatie. Liefst had ik eeuwig tussen ‘onderweg’ en ‘aangekomen’ gedwaald. Ik schrikte op door een luid gezoem. Mechanica hield geen rekening met mijn klamme handen en de lift denderde onheilspellend omhoog. Een onverstoorbaar traject. Verdiep per verdiep verloor ik me afwisselend in het beton tussen de verdiepen en de afgebladderde verf van de deuren. Op het vierde dacht ik er even over na om uit te stappen en me via de wenteltrap opnieuw naar beneden te wenden. Terwijl ik opnieuw weglopen in overweging nam stopte de lift bijna te bruusk. Ik struikelde de ene deur uit. De volgende stond al open.

Ik verloor grip op beide klinken en vond mezelf weer op het kruispunt. Na die laatste u-turn zag ik de doodlopende straat voor wat ze echt was. Een leeg steegje. Het waaide er even, en de ruis in de stilte bracht naar boven wat er al die tijd lag. Stukken weerspiegelend glas.

Barst.

Het geheel

image

Ik ben niet alleen ik ben al één
Ik hoef geen wederhelft, ben jij dan maar een halve mens?
zo compleet, mezelf, individu
en dat kan tellen want ik zie het nu
het geheel is meer dan de som der delen
en uit motieven van onvolmaaktheid op iemand anders rekenen
is voor mij de ergste vorm van een misrekend leven beleven
Ze zeiden als je later groot bent
maar ik bleef maar groeien

Waar kleine meisjes groot worden willen grotere meisjes groots vorderen
ongeremd door de belast van mijn gewezen onzekerheid
Ik heb te vaak te snel te graag gezien dus voor ik nu tot twee tel
tel ik altijd eerst
tot tien

Ze zeiden als je later groot bent en ik had toen nog geen antwoord klaar
Het is nu later en ik ben groot
dus liefste mevrouw als ik nu terug kon gaan
heb ik nog steeds genoeg aan mijn vader zijn achternaam

Dubbel shot

luister

elk één arm rond zijn hare,
blikken gewissel gebaren
bevestigend knikken maar nada verklaren
want de klik bijna bedenkelijk
en deze vibe is onmenselijk
atsmofeer ireëel,
de stemming diep, en veel te veel
twee keer cake, maar elk zijn deel
twee paar sokken op de bijzettafel
twee paar in de zetel
alle vier van de onze geblazen
en blazen steeds verzekerd
twee planeten
buitenaards van elkaar bezeten
klinkende glazen, de beste botsing
scherven met verve, mijn brand in de rotsing

Rauw

Ijswater gecondenseerd
Wens de kalmte gecondoleerd,
ik ben de drugs die al je plannen verteert.

Als een vis in het water op het puntje van je tong
Geen keuzes te maken,
maar achter de kiezen wanneer ik kom
Wentel ik mijn blos rond je
tot ze verdooft
Verras je stil op de tast
omdat ik weet hoe het hoort
Ben ik de blinde brandplekken
van de sigaret die je dooft.

Bespeel de klavieren
van alle vier de elementen,
bewolk de knoop in mijn hoofd
Verwaterd starend
naar het zand tussen de tenen
ben ik de vertrouwde stroom,
die het rauwste vlees ontbloot.

Mooie liedjes

Processed with VSCOcam with x1 preset

Voorbij het potentieel, ditmaal was het anders.
Ik kuste geen kikker maar keizer, leider van formaat.
Geen kikker maar keizer, voorgaande standaard verbrijzeld.
Een sprookje? misschien. ‘er was eens’ een veredelde ‘ik zal wel zien’
Nog lang en gelukkig maar ik blijf te groots voor het muiltje
ook op maat sneuvelt glas uiteindelijk onder druk van de ruimte
Te schoon voor een vuiltje, ontvlucht hoog in de lucht
wij twee al één op tocht, verplichting verzuimend gezucht.
Tijden dat je niet zou hoeven voorbij, tijd stil maar completer vertoeven met mij.
Dus gooi al die ringen en titels. Ik leg ze hier op het nachtkastje te kijk
en ze staren terug, terwijl gij met mij…

Romances

Romances

Blijf in uw laan.
Ook al is de startlijn steeds bedekt met glitter en legt de schittering in de aanloop de hoop hoog voor verder verloop. Bij elke geforceerde zoektocht is de regenboog spoorloos en in looppas slaat de verveling wreed toe. Schone schijn lost altijd op en ik doe meedogenloos elk boek even snel weer toe. Je gaat het niet graag horen.
“Heb je aan één genoeg?”
Vraag jezelf liever af of je waardig bent wat je hier zoekt.

Die doorsnee versie van verleiden kan enkel een geeuw begeleiden. Doordrapt tijdverdrijf. Een enkeling poogt te begrijpen:
“Zoek je dit enkel op om over te schrijven?”
Ik verstop de helft van neerbuigend. Nee lieve lege meneer. Ik heb passie geïnterneerd maar elke voorspelbare stap prematuur gearchiveerd. De sprint is een loterij. Je kan niet winnen zonder inbreng, en er is er altijd één die met alles gaat lopen.
“Heb je aan één genoeg?”
“Een gewaarschuwd man is er twee waard.”