Echo

door LJMV

Ik ben getrouwd met de stilte, maar dit is mijn buitenechtelijk vertoog. Buiken omhoog. Zo drijven vissen stroomafwaarts wanneer ongeschoold. Klim in hoge bomen en krijg klappen van de windmolen zijn loof. Gevallen vruchten in steriele dwaling. Verdwaald door een halfbakken opvoeding, een afstandsbediening en een schermenverzameling. Verzameld en als een genummerd schaap gehoed – steevast geschoren voor de wol terug groeit. Groeiend wantrouwen trouwens – en nix ontmanteld door de mantel der liefde, al valt er veel te bedekken. Bedekte kooien van vogels die hun eigen liederen niet mogen bekken.

Dus denk, gepluimde praatjesmaker. Denk. Zijn die gedachten echt de uwe? Of is het een aimabele politieker zijn gal dat je komt spuwen? Haal je de mosterd uit kasten die je liever zonder pit zien? Wij? Generatiegenoten, maar van een andere lichting. Verre van op zoek, ik dicht consistent in een andere richting. Dus sta me toe om even te teven en wees meteen eerlijk: Wanneer werd papegaaien de rode draad doorheen u leven? Gedachtegang rehabilitatie. Trap al dat blauw op straat eens tegen je eigen schenen. Hln.be… maar wanneer heb je voor het laatst iets gelezen?

Advertenties