Ongerept

door LJMV

De ochtend delen valt zoveel intiemer als de nacht.
Alles aan die eerste tellen is bijna akelig ongekunsteld. Ongerept sereen.
Mijn haar ligt ongehoorzaam, een kussen drukt sporen tegen je slapen. Het daglicht brutaal. Wakker voor de wekker, omdat ik gordijnen blijf ontkennen
alsof er niets valt of staat met verbergen

ben ik vandaag deel van je ochtendroutine.
We kijken op tegen andere verplichtingen met dezelfde tegenzin, en de zoveelste voorziene kater. Er is de afwas van gisteren die gadeslaat hoe je uiterst geconcentreerd een naderende lepel cornflakes bestudeert, terwijl ik afkeurend de achterkant van de doos ontleed. Een restje tandpasta rust waar afgelopen nacht een onweerstaanbare glimlach zat.
Nog voor de eerste tas koffie laat je de tweede koud worden.

Naast bed liggen schoenen. Maar jij staat nog even. Op één been, in een tevergeefse poging om je in sneakers te wringen en voor de tram te lopen, zonder eerst de veters en het einde te ontknopen. Je verliest onomstotelijk voorbereid het evenwicht
alsof je hier al eerder was

Deel van je ochtendroutine
gehaast gehinkel.
en ik ben verloren. Was het al voor je geduld, en die door de kamer vliegende zolen. Je vloekt meer dan luid. Mijn lippen lezen ‘stil’, en dat de buren nog slapen.
Jij stopt, en me dan een kussen toe.
„Aan jou de eer ze wakker te maken.”
Gespeeld protest, net niet overtuigend genoeg.

Advertenties