Al lang niet meer

door LJMV

Hij zag er beter uit. De schaduwen onder zijn ogen minder donker, randen minder scherp. Ogen niet meer bloeddoorlopen. Het blauw van zijn trui herinnerde me aan de tientallen piepkleine gesprongen adertjes die de hysterie zijn huid had bezorgd. Toen.

Mijn glimlach probeerde iets tussen een halfbakken verontschuldiging en een begroeting.

Hij kwam dicht genoeg. Ik rook de rum.

‘Je liet me creperen.’

Meteen in de aanval.

‘Je nam me alles af. Zonder waarschuwing.’

Zijn lippen neep hij samen tot een dunne lijn.

Lijn. In mijn hoofd klonk meteen een gevatte woordspeling. Iets met een streep eronder zetten.

Onder de tafel spotte ik zijn knokkels, gebleekt door gebalde vuisten. Toch maar niet dus.

 

‘Je liet m’n hart voor dood achter, stuk vergif.’

Ik vond het wel mooi zo.

‘Schat, ik kon niet meer…’

Over het tweede deel van de zin had ik nog niet beslist.

‘Je liet me voor dood achter op de vloer van ons appartement en nu verwacht je dat ik je red omdat je nieuw wereldje te veel de grote boze wolf uithangt.’

Ik kon geen woord uitbrengen. Ik denk dat ik misschien knikte.

‘Vergeet het rooie.’

‘Je mond was nog nooit zo lelijk.’

‘Ik ben al lang niet meer je leien dakje.’

‘Best.’

Ik zag hoe hij zijn tanden op elkaar klemde. De pijn beet van zich af.

‘Je bent gek.’

‘Altijd geweest.’

‘Je was mijn alles.’

‘Maar ik was nog niets.’

Zijn vuisten ontspanden zich en hun knokkels werden opnieuw lichtroze.

Hij kwam dicht genoeg.

‘Je hebt me nooit iets geschreven.’

‘Ik doe het nu.’

Advertenties