Neverneverland

door LJMV

We bouwen een kamp in de woonkamer. Van ons. de stoelen staan nu niet meer bij de tafel, en we stelen alle lakens uit de kast – maar delen er geen uit. Een stem zeurt dat ze net gestreken zijn. Maar wij strijken ons neer. Tussen de stoelen. Onder de lakens. 

We bouwen een fort met alles dat niet van ons is, slaan een voorraad buikpijn in en vragen indringers om een wachtwoord. Tussen de stoelen. Onder de lakens. 
Je komt er niet in!

Een lach ontbloot je melktanden en kleedt ook mijn oriëntatie nog even uit. Nog voor ik van de kaart val, vlak voor in het noorden de zon op kwam. Want misschien gaat de tijd zo voorbij. Maar nog meer staat hij stil. Daar waar vergeten werd en wij verlegen de ochtendstond verloren, suggereert je schouder nauwgezet waar mijn gedachten rusten horen. 

Maar de klok tikt verder en je springt recht. Vastberaden begin je de lakens op te plooien. De lijnen in je gezicht zeggen dat het daar tijd voor is. Mijn zorgeloosheid voelt zich verraden. Plots kan de hele wereld me opnieuw raken.

Ik zie je daar wel staan, maar ik kan je woorden nog niet in de ogen kijken. Je geeft de wereld zijn keukenstoelen terug, en ruilt onze gevonden dromen om voor verloren feiten.

Ik wil geen gestreken lakens, en het maakt mij niet uit waar de stoelen staan. Dus als je plots de nood voelt om ons wachtwoord op te geven en lakens te plooien, blijf dan ver weg. Ver weg van mij.
Maar nu er nog niets is van wat straks alles wordt. Wees dan nu dicht bij mij. Maar nu er nog niets wordt van wat gezegd is. Kom nog héél even dichterbij.

Advertenties