Broos

door LJMV

Je dook verwaand in mijn chaos en maakte nog meer rommel. Je wortels nestelden zich tussen de mijne.

‘Ik blijf hier’, zei je. Ik aanschouwde je werk.

‘Liever niet’, zei ik streng. – ‘Wat ben je van plan?’

‘Opruimen’, fluisterde je met onbestaande onschuld.

Ik vroeg me af van waar jij de kracht nog haalde.

‘Ik stal die van jou vorige winter’, herinnerde je me zonder schroom.

Meer dan mijn zicht ging verloren in je mistige antwoorden. Verstand.

Vol goede moed riep je mijn naam in de verte. Geloof ik. Maar je was hem even gauw weer vergeten. Mijn schouders treurden en ik beet op een verwaarloosde lip om na te gaan of ik nog kon voelen. Op zoek naar jou hoorde ik verdord hout knakken onder mijn stappen. Gedesillusioneerd hield ik halt. Bang dat er veel meer dan takken zouden knakken als ik nog langer naar je zocht. Wat nog restte van je woorden stroomde langs je kin in mijn schoot. Ik wiegde ze in slaap. De mijne verstrikt in de jouwe. Misschien is het tijd dat ik me in een ander bos in een groeispurt stort. Zodra. zodra ik minder broos word.

Advertenties