Morgenvroeg

door LJMV

Onze werelden dronken en verward, alsof twee weer even één en dezelfde was. Zo zou je daar zitten. Tot je enkels gedrenkt in het sop van je vroeger. Zodat je knieën nog net konden knikken. Ik knikte terug.

Tussen verloren blauwe plekken door zitten onverslagen stukjes huid die zo, zo veel te zeggen hebben. Voorlopig snoeren kleren hen de mond.

Ik heb nees nooits en niets genoeg. Woorden tot morgenvroeg. Maar verder van niets genoeg. Zolang ik het laat om domweg te duikelen, gaan ze nog niet. Ga ik nog niet teniet.

Tot dan. Tot dan gaan ze nog niet ergens na de eerste klanken al over je lippen struikelen. Tot dan gaan ze nog niet ongekneusd naar lucht happen om vervolgens bont en blauw tegen je mond te smakken. Ergens tussen deze nacht en de volgende dag. Tot dan.

Advertenties