Donker

door LJMV

Hij is niets met geluk. Geluk past niet in de nauwkeurige compositie van zijn poëtisch plaatje. Waardeloos. Niets is echt, als de schaduw niet precies valt waar hij dat wil. Het liefst beweegt hij in de diepte van zijn donkerste zwart. Hij geniet van de eindeloosheid ervan. Gehuld in theatrale duisternis voelt hij zich vrij. Hij ademt het in. Ruikt ernaar. Zacht, maar bitter en zwaar. Zijn dramatisch donker is op zoek naar extreme kortstondige hoogtes waar hij volledige controle over heeft. Hij hecht zich nooit aan het licht dat aan de oppervlakte op hem schijnt. Want het meest snakt hij naar de dieptes. Hij praat over het verlangen zichzelf daar tegen te komen. De waarheid is dat hij elke dag opnieuw de ogen sluit voor die confrontatie. Na een vluchtige blik in de spiegel. Daar waar de dag de lichten aandoet, en hij heel bewust de bedrading doorknipt.

Advertenties