Stoutste schoenen

club

Zoals steeds achter m’n muur van luid meezingen en op sneakers staan springen in de club, wou ik gewoon dansen, alleen dansen. Toch probeerde hij m’n blik te vangen, vluchtig als een zucht. Ik keek weg maar zag hem nog net zijn stoutste schoenen aantrekken, alsof hij de blik die hij niet kon vangen dan maar zelf kwam halen. Zodat afstand geen excuus meer kon zijn.

Ik hoorde hem over de luide muziek heen zeggen dat hij precies wist hoe de dingen zouden lopen. Ik keek hem vragend aan.

‘Jij zou hier zo begeerlijk staan, in je eigen wereld, en juist omdat je naïef genoeg bent te denken dat je baggy shirt je onopvallend maakt, zou ik proberen je aandacht te winnen met een klungelig gesprek. Je zou elk van mijn verwoede pogingen teniet doen, met een antwoord waaruit blijkt dat je niets anders nodig hebt dan je glas wijn en de mensen achter je, maar je blik zou verraden dat je mijn lef bewondert. Je zou je best doen niet te luid te lachen met m’n grapjes om de indruk die je nalaat op onbereikbaar te houden, ook al ben je alleen.
Ook al voel je je alleen.’

Wanneer je voor de derde keer een lach onderdrukt zou je je bedenken dat ik groter ben dan jou. Je zou je veilig voelen. Wanneer we straks afscheid nemen van deze nacht zou je toegeven dat je blij bent dat ik zo volhardend was.

Nu ik je heb verteld hoe het zou lopen, hoor ik graag van je dat we dat stuk kunnen overslaan.’

Ik staarde ongelovig naar zijn mond en zocht geschrokken naar houvast in een gevat antwoord.
Net toen de grond onder m’n voeten verdween
ving hij me op, met meer dan een blik.

Advertenties