G1 1

door LJMV

In het donkerste van het wit duwt hij met zijn blik op hebberig een hand door mijn haar.

En meteen een tweede.

De omhelzing schreeuwt, bang voor het moment dat er opnieuw twee zijn.

Geen één.

 

Zoals wit zijn wij de mooiste kleur. of net geen kleur. helder en eerlijk.

Wit waar niets is en alles begint. het cleanste canvas.

 

Één moment van onoplettendheid en hij is op millimeters afstand.

Lust schreeuwt tot m’n oren piepen. Maar zijn handen fluisteren.

Zijn handen fluisteren en geen donsje op mn lichaam blijft liggen.

Geen één.

 

Haartjes in mn nek springen overeind alsof ze net de gekste droom hadden.

en de topjes van zijn vingers stellen ze gerust.

Zacht, maar het is te mooi om te delen

Wij delen door één.

 

Advertenties