Ljmv

‘Nog even, dacht ik toen, zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien, daarna niets meer’

Maand: december, 2013

nieuw

 

Al je pijn verstopt achter die brede lach. Je pretoogjes knipperen dag en mijn richting weet waar je wacht.
Zelfs jouw handen verbergen niet wat je liever niet erger ziet.
Het zit toch ergens, niet? Maar je ziel is nog babyroze. Identiteit stamelend op zoek naar een pose. Net verhuisd bagage nog in dozen. Je hart komt steeds meer over haar ritme te weten. Nog geen eelt op je geweten, dat is geweten.
Je bent zo puur dat je het bitter doet vergeten.

Advertenties

G1 1

In het donkerste van het wit duwt hij met zijn blik op hebberig een hand door mijn haar.

En meteen een tweede.

De omhelzing schreeuwt, bang voor het moment dat er opnieuw twee zijn.

Geen één.

 

Zoals wit zijn wij de mooiste kleur. of net geen kleur. helder en eerlijk.

Wit waar niets is en alles begint. het cleanste canvas.

 

Één moment van onoplettendheid en hij is op millimeters afstand.

Lust schreeuwt tot m’n oren piepen. Maar zijn handen fluisteren.

Zijn handen fluisteren en geen donsje op mn lichaam blijft liggen.

Geen één.

 

Haartjes in mn nek springen overeind alsof ze net de gekste droom hadden.

en de topjes van zijn vingers stellen ze gerust.

Zacht, maar het is te mooi om te delen

Wij delen door één.